WSK Bąk to jedna z najbardziej charakterystycznych odmian polskiej WSK M06 B3,
należąca do stworzonej w połowie lat 70. tzw. „rodziny ptaków”. Ten konkretny
egzemplarz z 1975 roku reprezentuje pierwsze lata produkcji Bąka ze starą tylną lampą
nazywaną potocznie “telewizorkiem”. Sylwetka została wyraźnie zainspirowana stylem
soft choppera. Wysoka kierownica, dzielone i odchylane siedzenie oraz nietypowe
zestawienie elementów nadwozia sprawiały, że na tle zwykłej WSK 125 motocykl
wyglądał znacznie bardziej efektownie i nowocześnie.
Sercem Bąka jest jednocylindrowy, dwusuwowy silnik S01-Z3A Lux o pojemności 123
cm³, współpracujący z trzybiegową skrzynią manualną. Konstrukcja była prosta i
sprawdzona, ponieważ Bąk bazował mechanicznie na popularnym M06 B3, zamiast
otrzymywać całkowicie nowy silnik czy podwozie.
Bąk otrzymał zmodyfikowane zawieszenie przednie oraz inną geometrię kierownicy,
dostosowaną do wyższej pozycji kierowcy. Zastosowano także większe bębny
hamulcowe niż w standardowej M06 B3, co poprawiało skuteczność hamowania. W
poszczególnych rocznikach występowały jednak różnice w szczegółach podzespołów.
I właśnie w tym kryje się historia powstania tego modelu. W 1974 roku WSK w Świdniku
postanowiła odświeżyć swoją ofertę bez kosztownego opracowywania zupełnie nowej
konstrukcji. Powstała więc „rodzina ptaków” – Gil, Lelek i Bąk – które korzystały ze
wspólnej bazy M06 B3, ale otrzymały własny charakter, stylistykę i wyposażenie. Bąk
miał przyciągnąć przede wszystkim młodszych motocyklistów, którzy oczekiwali od
swojej WSK nie tylko prostoty i taniej eksploatacji, ale również bardziej atrakcyjnego
wyglądu. Bąk produkowany był w latach 1975–1977, a fabrykę w Świdniku opuściło
około 9701 egzemplarzy.
