SFM Junak M10 (produkowany w latach 1959–1965 przez Szczecińską Fabrykę Motocykli) to jedyny seryjny polski motocykl powojenny z silnikiem czterowstrząsowym (czterowylewnym/czterowydmuchowym – 4T). Ze względu na dostojną sylwetkę, moc i charakterystyczny Dźwięk wydechu uzyskał miano „polskiego Harleya”.
Najważniejsze cechy konstrukcyjne:
- Silnik S07: Nowoczesna wówczas jednocylindrowa jednostka 4-suwowa z górnozaworowym rozrządem OHV, wywodząca się z konstrukcji prof. Żebrowskiego i inż. Witwickiego.
- Rama i nadwozie: Podwójna rama kołyskowa ze stali. W wersji M10 wprowadzono nową przednią lampę zintegrowaną z licznikiem (tzw. „głowica”) oraz zmodyfikowane głębokie błotniki.
- Zawieszenie: Przód na widelcu teleskopowym z amortyzacją olejową, tył na wahaczu wleczonym z dwoma amortyzatorami.
Osiągi i specyfikacja:
- Silnik: 4-suwowy, jednocylindrowy OHV o pojemności 349 cm³.
- Moc: 19 KM przy 5400 obr./min.
- Prędkość maksymalna: ok. 125 km/h.
- Skrzynia biegów: 4-biegowa (zintegrowana ze skrzynią korbową).
- Masa własna: ok. 170 kg (przystosowany do wózka bocznego WB-1/W-03).
